Ask Adami


Sevdanin ne oldugunu asla anlayamayacagini düsünürdü. Sevmek neydi açiklamak isterdi ama olmazdi yapamazdi. Ve her seferinde sevgiyi anlatmaya çalisip da beceremeyince öyle bir seyin olmadigina inanirdi.Her asik olusunda siirler yazardi sevgililerine-gerçi onlara sevgili denilmezdi çünkü o hep platonik asklar yasardi. Askin somut bir sey olmadiginin farkina çocukken varamazdi. Bir insan neden illa birini istesin ki diye düsünürdü. Hele bir erkek eger kendisin çilginca seven bir kadin varsa neden baskasini bulmak için ugrassindi.

Çocukken gördügü her güzel kadina asik oldugunu sanirdi ama sonradan aci bir sekilde ögrenecekti otla bok arasindaki farki. Aski sakizlardan çikan yazilarda tanimaya baslamisti ve ögrendigi ilk Ingilizce kelime ‘love’ olmustu. ‘love is...’ diye baslayan bütün cümleleri okumakti amaci. Yasitlari gibi çikartma veya araba resmi için degil askin ne oldugunu ögrenmek için sakiz alirdi. Sonradan pisman olmayacakti belki ama aski yanlis tanidigini gözyaslarini silerken anlayacakti.

Ask vardi elbet artik bunu anlayacak kadar büyümüstü ve artik gerçek asklar yasiyordu. Siirler yaziyordu geceleri,defterlerinin her tarafina asik oldugu kisinin adini yaziyordu. Onu görebilmek için sinif kapisinda bekliyordu ve soguklara aldirmadan her teneffüs sevgilinin gözlerini ariyordu. Ask neydi belki bunu açiklayamazdi ama soranlara verecek bir cevabi olurdu her zaman aklinin bir yerinde. Yillardir tanidigi ve sadece arkadas olarak gördügü kisinin diger arkadaslari arasinda özel bir yer kaplamaya baslamasini hissederdi. Sadece ona siirler yazardi,onunla ilgili hayaller kurardi geceleri bunalim sarkilari dinlerken. Söyledigi her kelimeyi onun duyacagini düsünerek söylerdi ve saçma sapan yalanlar söylerdi sirf muhabbet olsun diye. Sevgilinin saçlari ve gözleri süslerdi siirlerini ve sonra yavaslardi askin siddeti. Aski bir daga tirmanmaya benzetirdi her zaman. Önce hizla tirmanirsin,solugun kesilmeye baslar,gün geçtikçe üsürsün ve gittikçe yavaslayarak zirveye varirsin. Sonra farkina bile varmadan yuvarlanirsin oradan,yeni bir daga tirmanmak için ayaklarin asagiya kayar ve iste yeni bir dag...

Sonra aski biterdi-yani o öyle hissederdi. Yazdigi siirleri,karsiliksiz mektuplari okurdu ve gülerdi. O zamanlar ne kadar aptal oldugunu düsünürdü. Bir zamanlar ask için ölmeli diyen adam o degildi sanki. Aski siradan bir sey gibi görürdü. Ta ki bir baska göz büyüleyene kadar onu. O zaman unuturdu her seyi. Hani yazdigi siirler kara saçli kara kasli sevgiliye? Yoklar ,yerini çoktan mavi gözlerin derinligine birakilmis yazilar alir daha sonra belki de yesil bir göz kim bilir. Ve tekrar inanmaya baslar ask için ölme fikrine. Ve o aski da biter öncekiler gibi ve o yine sevmeyi unutur ve tekrar sevdalara yelken açar bu böyle sürüp gider.

O hep platonik sever. Sever de söyleyemez yazdigi siirleri kimi zaman okur ama asla ona yazdigini söyleyemez. Her asik olusunda mucizeler bekler yani hep o’nu bekler. Saatlerce fal bakar seviyor mu sevmiyor mu diye ve hep seviyor çikar-zaten sevmiyor çiksa da inanmaz. Ama o bu düsüncelere dalip sabahi getirince ve o’nu baska ellerde görünce içinden kagitlari yirtmak gelir. Ama bir sonraki sefere inanmak için kaldirir bir kenara. Hep sarkilar söyler;öyle siradan sarkilar degil ask sarkilari sevgiliye söylenmek istenen ask sarkilari. Aski hep daga benzetir ya, bir dagdan inip ötekine tirmanmaya baslayinca bazen dönüp bakar tirmanmis oldugu daglara ve ne kadar heybetli olduklarini düsünür. Asla zirvede kalamamistir ve hep tirmanacagi en yüksek zirveden inmeyecegini düsünür. Hayati boyunca belki de on kez o dagi en büyük dag sanacak ama her seferinde yanilacak. Ve bir gün ölmeden anlayamayacak hangisi en büyük sevdasi,hangisi en güzel aski.

Dostlarla paylasacak acilarini, o’nu baska kollarda görmekten gocunmadigini söyleyecek ama içinde hep ayni sarki çalacak ‘seni kimler aldi kimler öpüyor seni’ diyecek ebediyen ve o her zaman yalniz asik rolünü üstlenecek bas rolünü oynadigi bu oyunun. Aci aci sövecek kimi zaman rüzgara kimi zamanda kendi tiyatrosunun senaristi olamayisina... Ve her seferinde askini baska ellerde görünce balonunu elinden kaçiran bir çocuk gibi aglayacakti ve her asik olusunda kumdan kaleler yapacakti ve sonra insafsiz asiklarca yikilacakti. O’nu tanidigindaysa çok geç olacakti...